Boeken te lezen of gelezen, ter info of vermaak. Ik ben het niet altijd met de inhoud eens, maar dat wil niet meteen zeggen dat ik een boek ook waardeloos vind. Beproeft alles; behoudt het goede! (Maar wel met verstand: 13 Want gij zijt tot vrijheid geroepen, broeders, alleenlijk gebruikt de vrijheid niet tot een oorzaak voor het vlees; Gal.5:13)

Prominent people who were homeschooled


Throughout history, a remarkably high percentage of accomplished people were homeschooled, including many great mathematicians. Here is a growing list of such achievers:

  • Ansel Adams, (1902-1984), the finest landscape photographer of the twentieth century. "At twelve, unable to stand the confinement and tedium of the classroom, he utterly disrupted his lessons with wild laughter and undisguised contempt for the inept ramblings of his teachers. His father decided that Ansel’s formal education was best ended. From that point forward, the boy was homeschooled in Greek, the English classics, algebra, and the glories of the ocean, inlets, and rocky beaches that surrounded their home very near San Francisco."[50]
  • John Adams (1735-1826), U.S. President. Learned to read at home, and was then taught in the kitchen by a neighbor with a handful of children. He matriculated to Harvard College at age 15.[51]
  • Louisa May Alcott (1832-1888), the author of Little Women and other great works, was taught by her father.[52]
  • Susan B. Anthony, leading pro-life feminist and advocate of women's suffrage. Her father homeschooled her.[54]
  • Julian Assange, the founder of WikiLeaks. David Brooks wrote, "His mother didn't enroll him in the local schools because, as Raffi Khatchadourian wrote in a New Yorker profile, she feared 'that formal education would inculcate an unhealthy respect for authority.'" [55]
  • Jane Austen (1775-1817), one of the most popular novelists of the early 19th century, was school-educated for only a year, after which she was taught at home by her father, her brothers, and herself, using their large family library.
  • Alexander Graham Bell (1847-1922), inventor of the telephone. His deaf mother taught him to read and write, and he returned the favor by inventing the telephone to try to help her (and other deaf persons) communicate.
  • Willard S. Boyle, the inventor of the CCD that is at "the heart of virtually every camcorder, digital camera and telescope" and is used in "every picture on the Internet, every digital and video camera, every computer scanner, copier machine and high-definition television," and for which he was awarded a shared Nobel Prize in Physics in 2009.[59]
  • Mary Breckinridge (1881-1965), pioneering American midwife and founder of Kentucky's Frontier Nursing Service. Mary's father was a diplomat, and she was educated in America and abroad by private tutors.[60]
  • Andrew Carnegie (1835-1919), the brilliant American businessman and philanthropist of the late 1800s, his father was a poor weaver and Andrew dropped out of elementary school[63] and had only five years of formal schooling.[64]
  • George Washington Carver (1864-1943) Botanical and agricultural researcher and educator. Born a slave, Carver "learned to read, write and spell at home because there were no schools for African Americans in" his area.[65] He did not attend school until age 12, when he went to a one-room schoolhouse in Missouri; he later graduated from Minneapolis High School in Kansas. Became the first black student at Simpson College in Iowa, transferred to Iowa Agricultural College in 1891. Earned a Bachelor of Science degree in 1894 and a Master of Science degree in bacterial botany and agriculture in 1897.[66][67]
  • Augustin-Louis Cauchy (1789-1857), one of the greatest mathematicians of all time, was taught by his father during an 11-year retreat to the country to escape the French Revolution. His father "wrote his own textbooks, several of them in the fluent verse of which he was master. Verse, he believed, made grammar, history and, above all, morals less repulsive to the juvenile mind."[68][69]
  • Agatha Christie (1890-1976), best-selling English mystery writer. Christie was homeschooled by her mother, who encouraged her to write from a very early age. At sixteen she was sent to finishing school in Paris. [71]
  • Winston Churchill (1874–1965), British statesman. It was at home that he was taught how to read, write and do math, and was not enrolled in a school until several months into the school year at the age of seven. After only about two years at that school, he was abruptly pulled out and then spent several years under the instruction of two maiden sisters in a less formal school setting.[72]
  • Charles Dickens, prolific English author who could not afford school. His "passions for reading were awakened by his mother," who homeschooled him with a curriculum that included English and Latin.[73]
  • James B. Eads, the greatest river engineer ever; by age 13 he spent his "time reading in his library. So began Eads' education as an engineer. He tinkered with his own inventions at home, building a six-foot long model steamboat when he was in his early teens. And he was intrigued by the inventions of others."[74]
  • Thomas Edison (1804–1896), the most prolific inventor in the history of the world and considered by many to be the most influential person of the last 1000 years.[75] His mother pulled him out of public school at age 7, after just a few months, and began homeschooling him by reading from the Bible.
  • Robert Frost, the leading American poet of the 20th century and winner of the Pulitzer Prize. He "disliked school so much he became physically ill; what schoolwork he did was done at home until he passed the entrance exams and entered high school."[79]
  • Evariste Galois (1811–1832), among the brightest mathematicians ever and the founder of Galois groups and fields and Galois theory. "Until the age of twelve Galois had no teacher but his mother, Adelaide-Marie Demante."[80]
  • Alexander Hamilton (1755-1804), one of the greatest Founding Father. He was not allowed to attend school because his parents were not married. Instead, he was homeschooled using Greek and Roman classics in the family library.[81]
  • Matthew Henry (1662-1714), "nonconformist" Presbyterian minister in England, and author of Matthew Henry’s Commentary on the Whole Bible, perhaps the most esteemed devotional commentary of all time. Under State persecution, Henry was homeschooled by his father, and for a time by a tutor, before moving on to a Christian school in 1680.
  • Zac, Taylor, and Isaac Hanson, of the band Hanson. Educated at home by their mother, and later by a tutor. [83][84]
  • Jaime Herrera. She was recently elected to the U.S. Congress.[85]
  • Julia Ward Howe (1819–1910), abolitionist, writer, and women's rights activist. Julia was educated by tutors at home and in girls' schools until age 16. [86]
  • Carl Jacobi (1804-1851), a prominent and prolific German mathematician, was taught at home until the age of 12 and was taught the classics and mathematics by a maternal uncle.[87]
  • Joan of Arc (1412-1431), one of the greatest military leaders ever. Taught domestic skills and religion by her mother. [88]
  • C.S. Lewis (1898-1963), the author of the Chronicles of Narnia and other famous works, was taught at home by his mother and a governess until age 10, and later sent to be taught by a tutor to prepare him for Oxford.[91]
  • Abraham Lincoln (1809-1865), American president. "Though his [formal] education was limited to a few months in a one-teacher school, Lincoln avidly read books such as the Bible, Pilgrim's Progress and Weemss Life of Washington."[92]
  • Countess Augusta Ada Lovelace (1815-1852), a visionary programmer and namesake of the ADA programming language, was homeschooled by governesses and tutors hired by her mother.
  • Marcus Aurelius, Stoic philosopher and last of the "five good Emperors" of Rome. In his Meditations, he says that he learned from his "great-grandfather, not to have frequented public schools, and to have had good teachers at home, and to know that on such things a man should spend liberally."
  • Benoit Mandelbrot, a Yale mathematics professor known as the "father of fractals" and the person who coined the term,[93] received no extended formal schooling and was taught at home by his uncle beginning at the age of 12.[94] 
  • Yehudi Menuhin (1916-1999), noted violinist and conductor, never attended school, and was taught Mathematics, History and Hebrew by his father, and French, German, Italian and Spanish by his mother.[95]
  • John Stuart Mill (1806-1873), influential 19th century political and economic philosopher, was home-schooled by his father, James Mill. He learned Greek at age 3, Latin at age 8, studied economics, history, science, etc. before age 10.
  • James Monroe (1758-1831), highly successful U.S. President, homeschooled until age 11.[96]
  • Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791), German composer. "He was educated by his father, Leopold Mozart, a violinist of high repute in the service of the archbishop of Salzburg."[97]
  • Isaac Newton (1643-1727), considered the greatest physicist of all time. He was homeschooled until age ten, and then was an underachiever at school until he lodged with the headmaster.[98]
  • Christopher Paolini (1983-), the author of the best-selling Inheritance Trilogy (Eragon, Eldest, and Brisingr). He was homeschooled by his parents, through an accredited correspondence course from the American School in Chicago, Illinois, from which he graduated with his high school diploma at 15 years of age. [99]
  • Blaise Pascal (1623-1662), one of the greatest mathematicians and philosophers of all time, was homeschooled by his father.[100]
  • George Patton (1885–1945), one of America's greatest generals. He was taught at home until age 11 based on his "father's theory of education" that "youthful mind should be led along a path that parallels the development of the mind of the race" by being read to by elders.[101][102]
  • Henri Poincaré (1854-1912), one of the greatest mathematicians ever and an original developer of the Theory of Relativity. Poincaré, who had diphtheria as a child, received special instruction from his gifted mother and excelled in written composition while still in elementary school. He entered the Lycée in Nancy (now renamed the Lycée Henri Poincaré in his honor), in 1862 and spent eleven years there. He entered the École Polytechnique in 1873, graduating in 1875. After graduating from the École Polytechnique, Poincaré continued his studies at the École des Mines. [103]
  • James Polk (1795-1849), President of the United States from 1845-1849, one of the few presidents who actually did what he promised to do (annex Texas, acquire western territory, and not run for a second term). He was homeschooled until age 18.[104]
  • Alexander Pope (1688-1744), one of the greatest and most-often quoted English poets and essayists. "From Twyford School he was expelled after writing a satire on one of the teachers. At home, Pope's aunt taught him to read. Latin and Greek he learned from a local priest and later he acquired knowledge of French and Italian poetry."[105]
  • Ferdinand Porsche (1875-1951), designer of the German VW Beetle automobile and founder of the Porsche motor company. He was homeschooled in addition to attending Regensburg Reichstechnikschule,[106] which is ironic given that homeschooling is illegal in Germany today.
  • Eleanor H. Porter (1868-1920), author of the classic 1913 novel Pollyanna and its sequel Pollyanna Grows Up, about an eternally optimistic missionary child who, by playing the "glad game", transforms an entire community. Porter, a Christian and a member of the Daughters of the American Revolution, was "educated in public schools during her childhood until illness caused her to turn to private tutors. She then attended the New England Conservatory of Music in Boston, Massachusetts."[107] [108]
  • Joseph Priestley (1733-1804), the father of modern chemistry and the discoverer of oxygen, dropped out of school as a teenager and privately learned geometry, algebra and numerous languages.[109]
  • Bernhard Riemann (1826-1866), a German recognized as the greatest modern mathematician. He was taught at home by his father, a Lutheran minister, until he was ten. After that he was tutored by a teacher from a local school until he entered the Lyceum in Hannover at 14. [110][111]
  • Franklin D. Roosevelt (1882-1945), U.S. President. He was educated by private tutors at home through age 14, then entered Groton, an elite private school in Massachusetts, in 1896. [112]
  • Theodore Roosevelt (1858–1919), U.S. President. "Roosevelt never enrolled in a public school. He was mostly instructed by private tutors until he entered Harvard College in 1876."[113]
  • Erwin Schrodinger (1887-1961), was one of the developers of the theory of quantum mechanics in physics. "He was not sent to elementary school, but received lessons at home from a private tutor up to the age of ten ...."[114]
  • Joseph Smith (1805-1844), was a mayor, a lieutenant general, a political theorist, a city planner, and a religious organizer and the founder of the Mormon Church. He was deprived of a formal education but was mainly self taught and "instructed in reading, writing, and the ground rules of arithmetic.".[115][116] His mother said that he was often "given to meditation and deep study."[117]
  • Mark Twain (real name was Samuel Clemens) (1835-1910), American author and satirist who said, "I have never let my schooling interfere with my education." Attended school through the 5th grade, where he "excelled only in spelling" and was frequently truant, then worked as a printer's apprentice for a local newspaper. His mother said, "He was always a great boy for history, and could never get tired of that kind of reading; but he hadn't any use for schoolhouses and text books."[121][122]
  • Alexis de Tocqueville, a Frenchman who came to America in 1831, when he was 25 years old, and wrote a two-volume definitive study of American culture entitled Democracy in America.
  • Leonardo da Vinci (1452–1519), Italian artist, inventor, and all-around "Renaissance man". Leonardo went to school in Vinci, where he learned to write, to read and to calculate, and was taught geometry and Latin. At 14, Leonardo moved to Florence where he began an apprenticeship in the workshop of Verrocchio. [123]
  • Frank Lloyd Wright (1867-1959), considered the finest architect ever, was taught at home by his mother who dreamed that he would become an architect. She used "Froebel's geometric blocks to entertain and educate her son" as his father led the family among various Baptist churches, where he preached.[126] Wright then attended high school but dropped out of college.[127]
  • Brigham Young, first governor of Utah, the leader of the Mormon Church, and founder of 200 towns and villages. He was homeschooled and had only "11 days of formal education."[128]


In addition, a number of prominent people have chosen to homeschool their children. David Guterson, author of the novel Snow Falling on Cedars (1994), which won the 1995 PEN/Faulkner Award, also wrote Family Matters: Why Homeschooling Makes Sense (1992), an account of his family's homeschooling journey.[129] Actor and recording artist Will Smith and his wife actress Jada Pinkett Smith homeschool their children.[130] Michele Bachmann homeschooled her own children, but Minnesota authorities prohibited the homeschooling of foster children (Michele Bachmann also had 23 foster children).[131] Roseanne Barr stated in an interview that she has started to homeschool her 11-year-old son.[132] Kristin Maguire, head of the South Carolina board of education, which governs all its public schools, homeschools all four of her children.[133] Elizabeth Edwards, the late wife of the Democratic vice-presidential nominee (2004) and presidential candidate (2008) John Edwards, homeschooled both of their youngest children.[134] The wife of Glenn Beck homeschools their children.

Others were taught to read at home prior to any school. For example, Ronald Reagan was taught to read by his mother before attending school;[135] the only African American man to win the Wimbledon tennis championship (in a stunning upset that relied on a brilliant strategy), Arthur Ashe, was nicknamed the "genius" and had been taught to read by his mother at age 5.


Openbare scholen zijn NIET zonder religie! Religie is nl overal, ook in openbare scholen, in de lesmethoden, leerkrachten die dan misschien niet Christen zijn, maar een natuurreligie, oosterse religie of nog andere religies en/of die religies gemixed aanhangen, en die die zienswijze ook aan de leerlingen/studenten meegeven. Veel ouders denken dat hun kinderen "veilig" zijn en gevrijwaard van religie op openbare scholen, maar niets is minder waar. Overigens sluipen voorgenoemde religies ook meer en meer de kerken in. Het volgende boek (in het Engels) is weliswaar geschreven in de VS, maar de beschreven zaken komen ook in ons land voor. Eerder heb ik van deze schrijfster Brave New Schools op deze blog gezet gezet.

Chapter One  Our Father in Heaven or our Mother the Earth?

Chapter Two  Holy is His Name or Sacred and perfect am I?

Chapter Three  Thy Kingdom Come or My Kingdom Come?

Chapter Four  Your Will be Done or My Will be Done?

Chapter Five  Give us... daily bread or Don't give it! I own it!

Chapter Six  Forgive us... as we forgive or I choose to forgive -- or curse!

Chapter Seven  Lead us not into temptation or Temptation? I choose my own values!

Chapter Eight  Deliver us from evil or There is not sin or evil!

Chapter Nine  Thine is the Power or Mine is the power!

Chapter Ten  His Kingdom Now and Forever!

Geschreven door Berit Kjos en hier te vinden:


'Prachtige' nieuwe scholen (Brave new schools)

Een artikel van Bijbel&Onderwijs 2009-07-22

van Berit Kjos


Via mijn  contact met een predikant in Duitsland werd ik geïnformeerd over schokkende ontwikkelingen op Amerikaanse scholen, waarvan inmiddels het een en ander met onze aanhoudende westelijke winden de oceaan is overgewaaid. Ik weet niet in hoeverre Nederland al door dit Amerikaanse “virus” getroffen is, maar in Duitsland is het hiernavolgende al niet nieuw meer. Het is goed, als (vooral christelijke) ouders alert blijven op de dingen die op school plaats vinden. Zoiets ontdekte een vrouw uit Noorwegen, Berit Kjos, die met haar kinderen in de Verenigde Staten leeft. Zij heeft drie zoons, door wie zij de ontwikkeling van het nieuwe schoolsysteem – dat binnen heel de Verenigde Staten geleidelijk terrein wint – goed kan volgen. Zoals alle ouders gaat ook zij er volledig van uit, dat haar kinderen op school

-  binnen een veilige omgeving verblijven,

-  goed onderwijs ontvangen,

-  met normen en waarden leren omgaan.

Dat de praktijk anders blijkt uit te pakken, schrijft zij in haar boek “Brave New Schools” (Prachtige nieuwe scholen).  Dagmar Schubert, die het complete boek inmiddels in het Duits heeft vertaald, heeft voor “Bijbel en Onderwijs” een korte samenvatting van de inhoud van dit boek geschreven, die ik in het hiernavolgende voor u in het Nederlands weergeef.  

Uw kinderen zijn “uw” kinderen niet….

Zij zijn de dochters en de zoons die willen leven en op zoek zijn naar zichzelf.
Zij komen wel “door u”, maar zijn niet “van u” en hoewel zij bij u wonen, zijn zij echter uw eigendom niet.
U kunt hun uw liefde geven, maar niet uw denkwijzen opdringen, want zij hebben hun eigen denkwijzen.
U kunt hun lichaam een thuis geven, maar niet hun ziel, want hun ziel woont al in het huis van morgen,…
…dat u nooit kunt bezoeken, zelfs niet in uw stoutste dromen.
U mag u moeite getroosten om net zo te zijn als zij, maar probeer niet om hen net zoals u te maken,
want het leven loopt niet achteruit, noch blijft het stilstaan bij gisteren.
U bent slechts de boog waardoor uw kinderen als levende pijlen het leven worden ingeschoten.

Khali Gibran

De nieuwe wereldorde
“Barack Hussein Obama zal de nieuwe wereldorde op gang brengen,” verkondigde Henry Kissinger. Dat was eigenlijk ook in het kort gezegd de inhoud van de toespraak, die Obama, nog vóór zijn verkiezing tot president van de VS in Berlijn hield. Hij noemde het “verandering” en bekrachtigde deze uitspraak met: “Yes, we can.”
Wat betekent deze “verandering” dan wel voor onze kinderen? Waar leidt die heen? Wie zegt ons, dat daar alleen maar goeds uit voortkomt? Wie zijn die “wij” (uit “we can”) en wat “kunnen wij”? Berit Kjos schrijft in haar boek “Brave New Schools” het volgende.
“Hoe kon ik in de verste verte bevroeden,  dat onze oude vertrouwde leermethoden zouden worden vervangen door experimenten met de hele klas, waarbij onze kinderen als proefkonijntjes worden misbruikt om hun sociale vaardigheden bij te brengen. Ik kreeg geen gelegenheid om er achter te komen of waarheid, feiten, logica en geschiedenis binnenkort door de genadeloze nadruk op mythen, gevoelens, fantasieën en politiek correct geschiedenisonderwijs zouden kunnen worden vervangen. Ik had geen enkele reden om te geloven, dat onze waarden spoedig belachelijk, opnieuw gedefinieerd en tot een voorwerp van niet voor te stellen testen zouden kunnen worden gemaakt.

Wanneer iemand mij gezegd zou hebben, dat globale pedagogen tot het besluit gekomen waren om onze kinderen tot plooibare werknemers voor een “nieuwe wereldorde” klaar te stomen, dan zou ik het niet hebben geloofd.

Wanneer een vriend mij er voor zou hebben gewaarschuwd, dat politieke leiders onze scholen zouden gebruiken om onze wereld om te  vormen tot een “globaal dorp”, dat door middel van het keurslijf van de pantheïstische eenheid en computergestuurde veiligheidssystemen in stand gehouden zou worden, dan had ik waarschijnlijk hard gelachen.

Hoe kunnen wij de door ons zelf gekozen representanten voor zoiets afschuwelijks onze toestemming geven?

Zoiets zou in Amerika toch onmogelijk moeten  zijn? Het is toch het land van de “vrijheid”? We hebben onze grondwet toch? Niemand kan ons toch onze rechten of onze kinderen afnemen, of….???”

Berit Kjos besloot de zaak tot op de grond uit te zoeken en ging op onderzoek uit. Ze ontdekte, dat dit schoolsysteem was voorafgegaan door een lange voorgeschiedenis. Dat begon al in 1905. De zogenaamde “Hitlerjugend”was destijds geen uitvinding van Hitler, maar ze was al onverbrekelijk verbonden met het totale systeem.

Wat gaan onze kinderen op school leren?

Het klaslokaal wordt tot een laboratorium voor experimenten, waarbij het volgende wordt geleerd:
Dit is ook bekend onder de naam: newage-pedagogiek. De enige, die in Duitsland heel uitvoerig in zijn boeken schrijft over dit fenomeen is de opvoedingsdeskundige en opleidingsonderzoeker Dr. Reinhard Franzke. U kunt dit naslaan via de volgende website: Hierbij zijn alle mogelijke variaties denkbaar. Onze kinderen worden daarbij letterlijk “gedemoniseerd”. Het gaat hierbij niet alleen om een aanval op het verstand, maar ook op de geest en de ziel. Daarmee glijden de kinderen als het ware een dodelijke gevarenzone binnen.
 Taboeloze seksuele pedagogiek 
In Zuid-Afrika is het inmiddels al zover gekomen, dat kinderen niet meer normaal om kunnen gaan met het huwelijk, de liefde en de seksualiteit. De meest gore uitdrukkingen worden als normaal gebezigd. Een Duitse kleuterschool moest zelfs worden gesloten vanwege het opvoeren van naaktspelletjes.
Alles, behalve de Bijbel en christelijke waarden, wordt geaccepteerd. Heidense riten, zeden en gewoonten worden idealistisch voorgesteld en in de klas of tijdens schooluitstapjes, bijvoorbeeld tijdens tentenkampen, nagespeeld. Dat gaat zelfs zover tot en met inwijdingsrituelen, waarbij heidense goden worden aangeroepen.
 Wat hierbij gebeurt is een uiterst gevaarlijke, psychologische strategie, die tot groepseffecten kan leiden. Door afschuwelijke shocktherapieën worden alle kinderen ertoe gebracht, dat zij de “algemeen aanvaarde waarden” tolereren en accepteren. De praktijkvoorbeelden die Berit Kjos in haar boek aanvoert, zijn in één woord schokkend.
De liefde tot “moeder aarde”
Hierbij wordt gewerkt met de door Al Gore gepropageerde leugens over het milieu om de kinderen zodanig te beïnvloeden, dat zij Gaia[2], een  Oud-Griekse godin, gaan vereren. Zo wordt ook het sjamanisme[3] in de klas uitgeprobeerd.

Dit zijn slechts enkele voorbeelden.


Achter dit alles is het eigenlijke doel: de absolute controle. Door middel van vragenlijsten, proefwerken en schriftelijke verslagen worden de kinderen doorlopend onderworpen aan testen, om na te gaan of zij zich de “nieuwe waarden” eigen hebben gemaakt. In Amerika krijg je alleen nog een zogenaamd CIM-certificaat, een soort eindexamen-diploma, als is bewezen, dat zij de indoctrinatie met goed gevolg doorlopen hebben. Zonder dat CIM-certificaat kan men niet
·        studeren,
·        een baan krijgen,
·        doorstuderen aan een hogere school,
·        een ziektekostenverzekering afsluiten.
Wie zakt voor het CIM-examen, moet een vervolgstudie volgen in een speciaal trainingscentrum in een van de staten van de VS, net zo lang, totdat zij hun paradigmaverandering hebben voltooid.

President Obama heeft nu voor de leerlingen van het hoger onderwijs en het vwo verplicht gesteld, dat zij minimaal 50 uur per jaar en studenten zelfs 100 uur, vrijwilligerswerk doen. De scholieren moeten onbetaald werk verrichten in allerlei sociale inrichtingen. Hoe nuttig dat ook klinkt, er steekt een bepaalde bedoeling achter, namelijk, dat door middel van de hiervoor reeds genoemde groepseffecten goede werknemers gekweekt worden, die geheel passen in de nieuwe wereldorde.

Het is nu al zo, dat in scholen kinderdagverblijven worden ondergebracht waarin kinderen zo kort mogelijk na hun geboorte, zodanig worden opgevoed dat zij zich in deze “mooie nieuwe wereld” zullen thuis voelen, waarin alles acceptabel is, behalve het christendom. Het christendom en zeker dat deel dat zich werkelijk op de Bijbel richt, hoort daarin niet thuis.

Deze zienswijze is afkomstig van Alice Ann Bailey die zij uitvoerig heeft beschreven in haar talrijke boeken en waarvan de inhoud haar werd ingegeven door de Tibetaanse monnik en geestelijk leider Djwhal Khul. Een zekere Dr. Robert Muller heeft zijn “basiswereldleerplan” op deze vorm van occultisme gebaseerd en daarvoor – verspreid over de hele wereld – scholen opgericht. De UNO en alle niet-regeringsorganisaties, zoals UNICEF en UNESCO houden zich streng aan de principes van Alice Ann Bailey. Deze organisaties, zoals Lucis Publishing Company (voorheen LUCIFER’S Publishing Company), bezetten vandaag de dag een vaste zetel bij de UNO-vergaderingen. Inderdaad, het zijn de “duistere machten”, die achter dit nieuwe opleidingssysteem schuilgaan. Berit Kjos heeft persoonlijk een Robert Muller school bezocht en beschrijft de dingen, die ze daar gezien en beleefd heeft. Dan kunnen je de rillingen over je lijf lopen!!

De auteur voert de lezer met haar boek door al deze duistere dalen. Als men het nieuwe opleidingssysteem heeft leren kennen, komt men zonder twijfel tot de slotsom, dat hieruit geen enkele uitweg meer mogelijk schijnt. Het netwerk, dat deze mensen over vele jaren hebben opgebouwd is dusdanig fijnmazig, dat er geen ontsnappen meer aan is.

Daarentegen weet de christin, Berit Kjos, de lezer door dit donkere dal heen te leiden en praktische, op de Bijbel gebaseerde adviezen voor te dragen, opdat men weerbaar wordt tegen dit satanische schoolsysteem. Zij klaagt noch de leerkrachten, noch de school aan, omdat ook zij weet onder welke enorme druk zij staan. De achtergronden zijn bij hen niet altijd bekend.

Kjos nodigt de ouders uit om met hun kinderen een interactieve Bijbelcursus te volgen, die zo specifiek op het voorgaande is afgestemd, dat dit – gezien het wereldwijde probleem – een ideale hulp is. Ja, wij kunnen ons wapenen om daar tegen te strijden. Een wapen, dat niet doodt, maar ons helpt. Het bestaat uit verklaringen en waarschuwingen vanuit Gods Woord, dat zijn eigen dynamiek kent.

Het is onze opgave – als christen – niet te veroordelen, maar om te beoordelen. Dat kunnen wij het allerbeste met Gods hulp bewerkstelligen. Neem gerust aan, dat God voor elk probleem op onze weg een oplossing klaar heeft liggen. God laat dit nieuwe schoolsysteem slechts om  één reden toe: de christenen moeten vanuit hun passiviteit ontwaken en staan voor hetgeen zij geloven. Wij leven in een heel, bijzonder moeilijke tijd. Echter, het is nog steeds de tijd van de genade, wat voor ons christenen betekent, dat wij als christenen actief moeten blijven in het zoveel mogelijk waarschuwen en informeren. Het gaat daarbij om onze grootste rijkdom, die God ons heeft geschonken: ONZE KINDEREN.

In dit nieuwe systeem betekent dat

“de kinderen….. niet meer aan hun ouders, christelijke ouders, behoren die de voorkeur aan vrijheid geven, om hun kinderen een christelijke opvoeding bij te brengen. Zij begrijpen niet, dat datzelfde recht, dat hen verbiedt, om hun kinderen thuis het wettelijk voorgeschreven onderwijs te geven, ook een ieder verbiedt, het te misbruiken.” (Kathy Collins, voormalig juridisch adviseur van het schoolbestuur van Iowa)

Met andere woorden:

Je kinderen onderwijzen in de Bijbelse waarheden, wordt gelijk gesteld met kindermisbruik. Vanuit het perspectief van de nieuwe paradigma’s vormen de oude Bijbelse waarheden een hindernis, die de ontwikkeling van de kinderen tot globale burgers verhindert en een hindernis opwerpt voor de missie van de gloednieuwe Amerikaanse school.

Het gaat zelfs zover, dat kinderen worden opgestookt tegen hun eigen ouders om hen bij de overheid aan te klagen. Het boek “Brave New Schools” is door Dagmar Schubert inmiddels ook in het Duits vertaald. Indien u in de Duitse vertaling geïnteresseerd bent, kunt u zich met haar in verbinding stellen via 

Nawoord van de vertaler van dit artikel

Na zoveel schokkende en  angstaanjagende berichtgeving moet het mij van het hart, dat dit bericht vooral is bedoeld om alert te blijven! Ook moeten we er ons van bewust zijn, dat bepaalde ontwikkelingen via de politiek niet meer zijn te stoppen. We moeten het niet van mensen verwachten. Als christen behoeven we daarentegen niet bang te worden.

Over de wereld, waarin wij leven, doet Paulus een boekje open in Efeze 6. Hij heeft het hier over de “geestelijke wapenrusting”. Ik denk, dat heel veel christenen dit stuk wel zullen kennen en zich misschien afvragen, hoe je dat nu in praktijk brengt. Johannes zegt in het eerste hoofdstuk vers 5:

“…..het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet gegrepen.”

Gedoopt zijn en elke zondag naar de kerk gaan is niet voldoende om de duisternis buiten te sluiten. Als je elke zondag in een  garage gaat staan, word je ook geen auto. Waar het “licht” is, zullen we niet alleen de duisternis beter herkennen, maar ook mogen we weten, dat daar waar het licht komt, de duisternis verdwijnt.

Hoe wordt het weer licht in onze gezinnen? Hoe betrekken we onze kinderen in deze geestelijke strijd? Hoe kunnen we hun een wapenrusting meegeven? Denk niet, dat ze te jong zijn, want over de duistere kanten van het leven  weten de kinderen vaak veel meer dan hun ouders. Mijn kleinkinderen in elk geval wel. Er komt nu al en in de komende jaren meer op hen af dan wij ons kunnen voorstellen.

Eén van mijn favoriete teksten in dit verband is Col 3: 1 – 3:

Indien gij dan met Christus opgewekt zijt, zoekt de dingen, die boven zijn, waar Christus is, gezeten aan de rechterhand Gods. Bedenkt de dingen, die boven zijn, niet die op de aarde zijn. Want gij zijt gestorven en uw leven is verborgen met Christus in God.”

Dit  gericht zijn op de Here Jezus  kunnen en moeten wij zelf als gezin in praktijk brengen! Lees als gezin, samen met uw kinderen, op een vaste tijd per dag (bijvoorkeur ’s morgens direct na het opstaan), de Bijbel. Probeer uw partner en/of de kinderen uitleg te geven over de gelezen tekst.  Sluit af met een gezamenlijk gebed. Doe dat elke dag! Sla geen dag over. Ik heb daar veel voor gebeden en weet inmiddels heel zeker, dat de Heer daarop antwoordt met: “Beproef Mij daarmee”!! Ik weet zeker, dat het in uw gezin weer “licht” zal worden, hoe diep de duisternis ook is of is geweest. Waar het licht is, verdwijnt de duisternis, waar of niet? Doe in een donkere kamer het licht maar eens aan…

Vertaler van de samenvatting van mevrouw Dagmar Schubert is de heer E. van Olffen


De website van mevrouw Berit Kjos is


Lees meer...

Thuisonderwijs in verzet tegen mogelijk verbod door Dekker

Thuisonderwijs in verzet tegen mogelijk verbod door Dekker -  Het thuisonderwijs is een stevig offensief gestart tegen het voornemen van staatssecretaris Dekker van Onderwijs om deze vorm van lesgeven te verbieden.  beeld ANP

Het thuisonderwijs is een stevig offensief gestart tegen het voornemen van staatssecretaris Dekker van Onderwijs om deze vorm van lesgeven te verbieden. beeld ANP

Het thuisonderwijs is een stevig offensief gestart tegen het voornemen van staatssecretaris Dekker van Onderwijs om deze vorm van lesgeven te verbieden. De ouders krijgen steun vanuit de wetenschap. Nu nog van de politiek.

Staatssecretaris Dekker gooide begin juli de knuppel in het hoenderhok door te pleiten voor een verbod op thuisonderwijs. Kinderen horen volgens hem in een groep les te krijgen en de kwaliteit van het thuisonderwijs valt niet te controleren.

De bewindsman legde zijn voorstel neer in een brief waarin hij zijn visie uiteenzet over de toekomst van artikel 23 van de Grondwet, waarin de onderwijsvrijheid is geborgd. Maandag 9 december debatteert de Kamer erover en gisteren mochten wetenschappers en belangen­organisaties tijdens een hoorzitting hun zegje doen over de voornemens. Naast leerlingenvervoer en richtingvrij plannen vormde het thuisonderwijs het derde hoofdonderwerp tijdens het rondetafelgesprek.

Prof. dr. S. Karsten van de Universiteit van Amsterdam maakte gehakt van het argument van Dekker dat het beter voor leerlingen is als ze leskrijgen in groepen. Volgens Karsten blijkt uit onderzoek dat kinderen die leskrijgen van hun ouders, verhoudingsgewijs minder probleemgedrag vertonen, sociaal-emotioneel beter functioneren en cognitief zeker niet achterlopen.

En als het gaat over controle op het thuisonderwijs, adviseerde Karsten te gaan kijken bij de zuiderburen. Daar gaan ouders die thuisonderwijs geven een overeenkomst aan met de overheid waarin ouders zich verplichten om inzicht te geven in het onderwijs dat ze geven.

Volgens Karsten is het zelfs zinvol om de mogelijkheden voor thuisonderwijs uit te breiden. Nu mogen alleen kinderen thuis­onderwijs krijgen die vanwege richtingbezwaren niet naar scholen in de buurt gaan. Ook ouders van kinderen die worden gepest of van hoogbegaafde kinderen zouden wat de hoogleraar betreft ruimte moeten krijgen voor thuisonderwijs.

De Nederlandse Vereniging voor Thuisonderwijs bood gisteren een petitie aan aan de Kamerleden en voorzitter Nijenhuis hield een vurig pleidooi tegen een verbod. Op 9 december zal blijken of de Kamer het steunt.

Bron: Reformatorisch Dagblad


Fact or Fiction

Revisiting the Common Myths About Homeschooling.

By Michael H. Romanowski.

The Clearing House 79.3 (Jan-Feb 2006): p125(5)

Apple argues that "if one of the marks of the growing acceptance of ideological changes is their positive presentation in the popular media, then home schooling clearly found a place in our consciousness" (2000, 256). The popular media offers positive portrayals of homeschooling in the national press, television, and radio talk shows, and numerous widely read popular magazines. The American public sees and reads about homeschooled students who win or do well in national spelling and geography competitions; homeschooled students who enter prestigious universities; and how universities now recruit and accommodate homeschooled students. They see the results of various studies about homeschoolers' academic achievements compared to their public school counterparts.

Furthermore, the movement has been growing steadily over the past few years. Almost 1.1 million children were homeschooled last year, according to the latest survey conducted by the National Center for Education Statistics. That represents a 29 percent increase from 1999. However, in the midst of a significant growth in this form of education and evidence demonstrating that homeschooling produces excellent students and citizens, many people, including educators, are still plagued by various myths regarding homeschooling. In what follows, I revisit four common myths that still influence individuals regarding their perspective and understanding of the role homeschooling plays in the education of American children. 

Myth #1: Homeschooling Produces Social Misfits

This myth stems from the thought that homeschooled students lack the social skills needed to function "normally" in today's society. Critics charge that homeschooled children are isolated from the outside world, rendering them socially and educationally handicapped. Among these critics are professional educators. Mayberry et al. (1995) found that 92 percent of public school superintendents surveyed believed homeschooled children do not receive adequate socialization experiences. The common argument is that by sheltering children from the real world, they are seldom presented with the opportunities to learn greatly needed knowledge and social interaction skills. Unless children are exposed to the social life found in public schools on a daily basis, they will lack the skills needed to successfully adapt to real-life situations when they are older.


Probably the most widely held misconception of homeschooling is the myth of socialization. This myth was born out of a misunderstanding of what homeschooling is really like and rests on the assumption that school is the only effective means for socializing children. The mistaken belief is that homeschooled children wake up and hit the books from 9:00 till 4:00, locked away in their homes with little interaction with the outside world. They are socially awkward, lack essential social skills, and have difficulty relating to others in social situations. However, this is simply an outdated stereotype. Yes, there are some homeschooled students who are social misfits, but there are also public school students who lack adequate social skills. 

The term "socialization" is important to define before addressing its relationship to homeschooling. According to Medlin (2000), different people mean different things regarding socialization. For some, the term centers on social activity where children are given time to interact and play with friends and participate in extracurricular activities like sports or theater. Others are concerned with the social influence, where children learn to conform to cultural norms. Finally, some people mean social exposure or introducing children to the culture and values of different groups of people. Although these are all a part of socialization, Durkin defines the concept as the "process whereby people acquire the rules of behavior and systems of beliefs and attitudes that equip a person to function effectively as a member of a particular society" (1995, 614). The process of socialization usually occurs in a child's daily activities as he or she interacts with individuals, the community, and culture at large.

It seems that most homeschool parents are aware of the issue of socialization and are strongly committed to providing positive socialization opportunities for their children. Homeschooled children are involved in numerous activities outside the home with peers, children of different ages, and adults (Ray 1999). On the average, homeschooled students are involved in 5.2 activities outside the home, with 98 percent engaged in two or more (Ray 1997). This range of activities includes scouting, dance classes, group sports, 4-H, and volunteer work, demonstrating that homeschoolers are not isolated from the outside world.

More important, the assumption that traditional schooling offers socialization experiences that homeschooling cannot is flawed. Schools are not the only place that children can learn these basic life skills. There are other institutions, groups, and activities outside the home that can provide students with age-integrated opportunities to gain needed socialization skills. Nelsen argues that "home schooled children are more frequently exposed to a wider variety of people and situations than could be expected in a traditional classroom environment where their exposure is limited to twenty-five to thirty-five people of similar age and socioeconomic background" (1998, 35). This seems to be an advantage for homeschoolers. From research findings, Galloway (as cited in Medlin 2000) concludes that because homeschooled students are not peer-grouped in school, they learn to get along with a variety of people, making them socially mature and able to adjust to new situations. The key question that should be raised is what kind of socialization does the public school offer? For homeschool parents, the home and not public schools offers the kind of socialization that they desire for their children. 

It is also important to understand that a child's self-concept and the socialization process are closely related. The majority of studies done on homeschoolers indicate that their self-concepts are comparable to and usually stronger than that of children in conventional schools. Ray (1989) discusses several studies that indicate that homeschool students' social development is comparable to or more advanced than that of public school students. For example, Taylor (1986) focused on the self-concept as a significant aspect of a child's psychological development. Taylor employed the Piers-Harris Children's Self-Concept Scale (PHCSCS) to measure the central core of personality with homeschooled children in grades 4-12. The results of the nationwide study revealed that homeschooled students scored significantly higher than public school students for the global scale and all six subscales of the PHCSCS, indicating that these particular homeschooled students have a higher and more positive self-concept than the public school students. The conclusion is that insofar as self-concept reflects socialization, homeschoolers are neither socially deprived nor inferior regarding socialization (Taylor 1986). 

Kelley (1991) utilized the PHCSCS and concluded that the self-concepts of homeschooled students in suburban Los Angeles were significantly higher than conventionally schooled students. Medlin (1994) examined various predictors of achievement and found that homeschoolers' academic self-concept was above the national average. Smedley (as cited in Ray 1999) evaluated the communication skills, socialization, and daily living skills of public school and homeschooled students and found that the homeschooled students were significantly better socialized and more mature than their public school counterparts. 

Opponents of homeschooling often raise concerns for gender issues. Regarding gender, Sheffer (1995) argues that facilitating peer-dependency is part of how schools shortchange girls. In a study of self-esteem among adolescent girls, she found that unlike their public school counterparts, homeschooled girls did not typically lose confidence in themselves when their ideas and opinions were not embraced by their peers. 

No one knows for certain what is the best kind of socialization for children or what makes for a healthy child and by no means are all homeschooled children well adjusted. This is not to say that homeschooling is the only way for parents to educate their children. But there is ample research indicating that homeschooling offers more than just educational benefits, and this may be the reason for the growing number of parents opting for home education. 

Myth #2: Homeschooling Fails to Prepare Good Citizens 

In August 2001, Time magazine raised the issue of citizenship and homeschooling by asking the question, "Is Home Schooling Good for America?" The concern was that homeschooling may turn out better students, but does it create better citizens? The argument was that homeschooling isolated students from the world, including political and social involvement. Furthermore, homeschooling centers on the best interest of the individual rather than public schools' concern for the best interest for society as a whole.


Today, the first generation of homeschooled students have grown up and have entered America's workforce, colleges, and universities. But, are they good citizens compared to the general U.S. population? A recent report, "Home Schooling Crows Up," released by Dr. Brian Ray, argues that "home schooling produces successful adults who are actively involved in their communities and continue to value education for themselves and their children" (2003, 6). The study surveyed more than seventy-three hundred adults who were homeschooled, with more than five thousand of these being homeschooled for at least seven years. Their responses and results demonstrate that homeschooled students are excellent citizens compared to the general U.S. population.

For example, one element of being a good citizen is a person's level of engagement in civic and political affairs. According to these findings, only 4.2 percent of homeschool graduates consider politics and government too complicated to understand, compared to 35 percent of U.S. adults. Ray demonstrates that homeschool graduates are more actively involved in their communities than the general U.S. population. The following statistics illustrate this point:

* Seventy-one percent of homeschool graduates participate in an ongoing community service activity, compared to 37 percent of U.S. adults of similar ages.

* Eighty-eight percent of the homeschool graduates surveyed are members of an organization (such as a community group, church, or professional organization) compared to 50 percent of U.S. adults.

* Homeschool graduates are more likely to contribute money to a political party and are more likely to work for a political party or cause.

* Seventy-six percent of homeschool graduates surveyed between the ages of eighteen and twenty-four voted in a national or state election within the last five years, compared to only 29 percent of the relevant U.S. population.

* Homeschool graduates are more likely to have participated in a protest or boycott, attended a public meeting, wrote, or telephoned a public official or signed a petition more often than the general population. (Ray 2003) 

The bottom line: Homeschool graduates are actively involved in the political process and are more engaged as citizens compared to the general U.S. population.

These findings dispel the myth that homeschoolers withdraw from society and their civic responsibilities. Homeschoolers clearly learn about the real world, possibly more than do their public school counterparts. While the purpose of public education is to educate future citizens who take an active role in improving the social, economic, and political conditions in society, Ray's research indicates that public schools, not homeschooling, should be scrutinized for their efforts regarding "citizenship training." 

What about other aspects of adulthood, such as employment? Knowles (1991) surveyed adults who were homeschooled because of ideology or geographical isolation. None were unemployed or on welfare. Nearly two-thirds were self-employed. In addition, 94 percent of those surveyed stated that their home education prepared them to be independent persons, while 79 percent said it helped them interact with individuals from different levels of society. Knowles argues that because such a large percentage of those surveyed were self-employed, this provides evidence that homeschooling develops an individual's self-reliance and independence. 

It seems that homeschooling creates responsible and productive citizens, which is positive for both the individual and society. Children are benefiting from the homeschool environment and much can be learned from examining what homeschooling families are doing. 

Myth #3: Students Who Are Homeschooled Have Difficulty Entering College

The argument is that without a high school diploma, grades and SAT or ACT test scores, homeschooled students have a difficult time getting into good colleges and universities. In addition, when homeschooled students enter college, they have a very difficult time relating to other students and have difficulty facing the academic challenges. Since their schooling experiences are limited to their homeschool setting, they are at a disadvantage with their postsecondary studies.


Every year homeschoolers are admitted to hundreds of colleges and universities in at least five countries. Many of these schools of higher education are selective colleges that most parents dream about their children attending. The list includes such prestigious schools as Brown, Georgetown, Harvard, MIT, Princeton, the United States Military Academy at West Point, UC at Berkeley, University of Michigan, Notre Dame, and Yale. (1) These colleges and universities provide homeschooled students information regarding admission requirements and financial assistance. Not only do colleges and universities boast that their place of learning is supportive of students who have largely been homeschooled, but universities actively recruit homeschoolers. Many college representatives attend homeschool conferences to talk with students and parents, and admission departments advertise in homeschool publications, communicate with state-wide homeschool organizations, conduct workshops for homeschoolers and their parents to help them plan for college admission and tuition costs, and even offer special scholarships for homeschooled students.

What about SAT and ACT scores? Homeschooled children generally score at or above the national averages on standardized tests. The ACT publisher reported scores of 1,926 homeschooled students from the graduating class of 1997. These students scored higher than the national average in English, reading, and the overall composite of the ACT. However, there was little difference regarding reasoning skills (Ray 1999). Evidence indicates that homeschooled children learn the "right" things without attending public schools.

Universities and colleges all over the nation realize that homeschooled students are well prepared for the academic rigor of college life. In analyzing college ability, Calloway and Sutton (as cited in Klicka 2003) found that homeschooled students demonstrate comparable academic preparedness and achievement in college as students from conventional schools. Their conclusion: Homeschooled students perform satisfactorily in college level academic settings. 

Galloway and Sutton (2000) found that homeschoolers who went to college demonstrated no significant social skill deprivation from their homeschool experience. In addition, leadership skills among homeschooled students was substantially higher than their counterparts from the private and public high schools. Finally, homeschoolers exhibit a strong work ethic and high moral values, which play a role in their success in college (Klicka 2003). The reality is that homeschooled children can learn effectively and succeed in college without experiencing traditional forms of schooling. 

Myth #4: Most People Homeschool Only for Religious Reasons 

The stereotypical view of homeschooling families is one of a conservative Christian family who homeschools in order to pass on Christian values to their children and protect them from the world.


Ironically, the contemporary homeschooling movement began sometime around mid-century as a liberal, rather than a conservative, alternative to public education (Lines 2003). Possibly as many as ten thousand families in the late fifties and early sixties viewed school as too rigidly conservative and pursued a more liberal educational philosophy at home (Lines 2003). Because of judicial decisions considering formal school prayer (Engel v. Vitale 1962) and school-endorsed bible readings (Abington School District v. Schempp 1963) as violations of the First Amendment, conservative Christians became concerned that schools were becoming too secular and slowly families began to enroll their children in private schools while others began homeschooling. Lines points out that "in the 1980's as the school culture drifted to the left, conservative and religious families were surprised to find themselves in a countercultural position" (2003, 13-14). 

However, religious and conservative families are not the only ones homeschooling their children. Romanowski argues that one of the unique aspects of the homeschool community is that it appeals to "a demographic diversity that includes virtually all races, religions, socioeconomic groups and political viewpoints. There are conservatives who consider public education too liberal, liberals who consider it too conservative, and those who are driven by religious convictions" (2003, 82). Both the political left and right of homeschooling are active today. 

Although there are different reasons families choose to homeschool their children, Van Calen appropriately places homeschoolers into two distinct categories: ideologues and pedagogues. The ideologues argue that they homeschool their children for two reasons: "they object to what they believe is being taught in public and private schools, and they seek to strengthen their relationships with their children" (Van Galen 1988, 55). These parents have specific beliefs, values, and skills that they want their children to learn and embrace. Because they are convinced that these things are not being adequately taught in public school, they opt for homeschooling to assure that their children are provided numerous and genuine opportunities to learn this knowledge. 

The ideologues' argument is essentially religiously based and criticizes the values and beliefs that are taught within public schools. It is often the case that "these parents view the public schools as grounded in secular humanist philosophy that does not include strong Christian values" (Marchant and MacDonald 1994, 66). Their dispute moves beyond issues like school prayer and argues that public schools fail to take religion seriously throughout the curriculum. This becomes problematic for these families because "their religious beliefs and the education of their children were inextricably intertwined" (Marchant and MacDonald 1994, 77). These parents have a strong concern for their children's moral, ethical, and spiritual development, and they feel that public schools do not provide appropriate moral or ethical instruction, much less religious values. Therefore, they opt to homeschool their children in an attempt to avoid public school's attempt to strangle religion's influence.

On the other hand, pedagogues teach their children at home primarily for pedagogical reasons. Their main argument is not concerned with the content of public education but rather their belief that whatever public schools teach, they teach ineptly. These parents "share a respect for their children's intellect and creativity and a belief that children learn best when pedagogy taps into the child's innate desire to learn" (Van Galen 1988, 55). Pedagogues homeschool primarily because of what they believe will be educational benefits to their children. These parents have either experienced firsthand or have witnessed children suffering both emotionally and academically because of the schools' shortcomings, and there is a recognition "that the schools are often unwilling or unable to serve children with unique learning styles or scholarly needs" (Van Galen 1988, 57). They challenge the power of public schools to sort, select, and label their children based on what they see as a limited measure of their child's ability. This leads them to believe "that breaking from the traditional formal model of teaching will lead to improved understanding and learning in their children" (Marchant and MacDonald 1994, 66).

Ray (1999) cites various studies and points out several additional reasons parents homeschool their children. First, parents want their children to accomplish more academically than they would in schools. Related to this, parents want an individualized curriculum and learning environment that meets their child's unique needs and strengths. Third, they want to foster family relationships amongst siblings and parents. Fourth, parents want to provide their children with guided and reasoned social interactions with peers and adults rather than letting the school determine this, finally, there are reasons regarding the safety of their children. Whatever the reason, the main issue is that the education of children in the United States should primarily be the responsibility of the parents. Parents have the right to choose how their children should be educated by determining what form of schooling best meets the complex needs of their children.


The essence of a public school system in a democratic society is that the educational system listens critically to the concerns of parents and provides avenues for parental choice. More important, the expectation that public education should adequately serve the needs of children from broad and diverse backgrounds should be reconsidered. Public schools do not, cannot, and probably should not be expected to meet the needs of every child in the community. Instead, parents, schools, and the community need to work together to educate all children, no matter what form of education parents choose. Our main concern should be that education, whatever form it takes, maximizes the potential of all children. Inevitability, this will lead some parents to select alternative and less institutionalized options for their children's education. As educators and community members, we need to respect parents' choices because this is the essence of a democratic educational system. Instead of constantly comparing and contrasting public schools and homeschools, we should look at how each can learn from one another and then use this information to improve the learning experiences of all children, no matter what form of education takes place.

Key words: homeschool myths, education


1. To view a list of more than one thousand schools that admit homeschoolers, see


Apple, M. W. 2000. The cultural politics of home schooling. Peabody Journal of Education 75 (1 and 2): 256-71.

Durkin, K. 1995. Socialization. In The Blackwell encyclopedia of social psychology, ed. A. S. R. Manstead and M. Hewstone, 614-18. Cambridge, MA: Basil Blackwell.

Galloway, R. S., and J. P. Sutton. 2000. College success of students from three high school settings. In Quantitative nonexperimental designs, ed. J. H. McMillan and J. F. Wergin, 65-77. Upper Saddle River, NJ: Pearson Education.

Kelley, S. W. 1991. Socialization of home schooled children: A self-concept study. Home School Researcher 7 (4): 1-12.

Klicka, C. J. 2003. Home schooled students excel in college. In At issue: Home schooling, ed. C. Mur, 90-96. Farmington Hills, MI: Greenhaven.

Knowles, J. G. 1991. We've grown up and we're OK: An exploration of adults who were home-educated as students. Paper presented at the 13th National Conference of the New Zealand Association for Research in Education.

Lines, P. M. 2003. Home schooling is becoming more common. In At issue: Home schooling, ed. C. Mur, 12-21. Farmington Hills, MI: Greenhaven.

Marchant, G., and S. MacDonald. 1994. Home schooling parents: An analysis of choices. People and Education 2(1): 65-82.

Mayberry M., J. G. Knowles, B. Ray, and S. Marlow. 1995. Home schooling: Parents as educators. Thousand Oaks, CA: Corwin.

Medlin, R. G. 1994. Predictors of academic achievement in home educated children: Aptitude, self-concepts, and pedagogical practices. Home School Researcher 10 (3): 1-7.

______. 2000. Home schooling and the questions of socialization. Peabody Journal of Education 75 (1 and 2): 107-23.

Nelsen, M. B. 1998. Beyond the stereotypes: Home schooling as a legitimate educational alternative. High School Magazine 6 (2): 32-37.

Ray, B. D. 1989. Home schools: A synthesis of research on characteristics and learner outcomes. Education and Urban Society' 21 (1): 16-31.

______. 1997. Strengths of their own: Home schoolers across America. Salem, OR: National Home Education Research Institute.

______. 1999. Home schooling on the threshold: A survey of research at the dawn of the new millennium. Salem, OK: National Home Education Research Institute.

______. 2003. Home schooling grows up. Salem, OR: National Home Education Research Institute.

Romanowski, M. H. 2003. Cooperation between public schools and home-schooling parents is needed. In At issue: Home schooling, ed. C. Mur, 82-86. Farmington Hills, MI: Greenhaven.

Sheffer, S. 1995. Listening to home schooled adolescent girls. Portsmouth, NH: Heinemann.

Taylor, J. W. 1986. Self-concept in home-schooling children. PhD diss., Andrews University, Berrien Springs, MI.

Van Galen, J. A. 1988. Ideology, curriculum and pedagogy in home education. Education and Urban Society 21 (1): 52-68.

Michael H. Romanowski is a professor at the Center for Teacher Education at Ohio Northern University in Ada.

Source Citation:Romanowski, Michael H. "Revisiting the common myths about homeschooling." The Clearing House 79.3 (Jan-Feb 2006): 125(5). General OneFile. Gale. St Louis County Library. 23 Oct. 2008

Gale Document Number:A144751704


Dumbing Us Down

The Hidden Curriculum of Compulsory Schooling

by John Taylor Gatto


The War on Kids: The Definitive Documentary on the Failure of the Public Education System






This is a 2009 award winning, critically acclaimed documentary of the complete and utter failure of the public education system and United States demonization of home schoolers. To purchase a high quality DVD of this and to get more documentation on this subject, visit

This video is protected by the Fair Use Act. For educational purposes only.

Is dit waar we met het Nederlandse onderwijs / de Nederlandse samenleving heen willen?


A.W. Tozer on Preaching: The Authority of God

...I am sending you to them, and you shall say to them, "Thus says the Lord God." As for them, whether they hear or whether they refuse—for they are a rebellious house—yet they will know that a prophet has been among them. -Ezekiel 2:4-5

I don't want to be unkind, but I am sure there ought to be a lot more authority in the pulpit than there is now. A preacher should reign from his pulpit as a king from his throne. He should not reign by law nor by regulations and not by board meetings or man's authority. He ought to reign by moral ascendancy.

When a man of God stands to speak, he ought to have the authority of God on him so that he makes the people responsible to listen to him. When they will not listen to him, they are accountable to God for turning away from the divine Word. In place of that needed authority, we have tabby cats with their claws carefully trimmed in the seminary, so they can paw over the congregations and never scratch them at all. They have had their claws trimmed and are just as soft and sweet as can be....

I believe in the authority of God, and I believe if a man doesn't have it, he should go away and pray and wait until he gets the authority and then stand up to speak even if he has to begin on a soapbox on a street corner. Go to a rescue mission and preach with authority! They had it in those days—when they stood up, there was authority.

--- The Counselor, 150-151.


“Nederlands is hier de voertaal. Bij onwil treedt de school zeker op.” Een fragment uit jouw schoolreglement? Thuistalen zijn op veel scholen niet welkom, ‘omdat ze het Nederlands in de weg staan’. Maar volgens Kris Van den Branden, directeur van het Centrum voor Taal en Onderwijs (KU Leuven) bestraf je vreemde talen op school beter niet. “Het maakt kinderen net taalvaardiger, ook in het Nederlands.”

  • Thuistaal toelaten op school maakt leerlingen taalvaardiger, zegt onderzoeker Kris Van den Branden
  • Ook het welbevinden van leerlingen stijgt als ze op school hun eigen taal mogen spreken
  • Enkele Vlaamse scholen experimenteren nu al met meertalige leeromgevingen

“Scholen kiezen met de beste bedoelingen voor een uitsluitend Nederlandstalig beleid”, zegt Kris Van den Branden. “Ze moeten leerlingen afleveren die klaar zijn voor de Nederlandstalige samenleving, die rapporten en e-mails kunnen schrijven … Scholen gaan ervan uit dat elke seconde nodig is om hun zo goed mogelijk Nederlands te leren. Toch bepaalt vooral de opleiding van de ouders het succes van de kinderen op school, niet de thuistaal. Kinderen van hoogopgeleide anderstalige ouders scoren goed omdat de taalomgeving thuis dichter aanleunt bij de taal op school. Kinderen van laagopgeleide ouders moeten op school vaak nog te veel woorden en concepten leren die ze thuis nog nooit gehoord hebben. Dat geeft hun een achterstand. Ook veel Nederlandstalige leerlingen van laagopgeleide ouders hebben het daarom moeilijk op school.”

Anderstaligen die thuis Nederlands spreken pikken toch veel sneller de schooltaal op?

Van den Branden: “Van dat misverstand moeten we af. Om een nieuwe taal te leren heb je het best de thuistaal stevig onder de knie. Ouders spreken dus beter de taal die ze zelf goed kunnen. Zo krijgen kinderen een goede basistaalvaardigheid en dient de thuistaal als opstapje voor het Nederlands. Daar bestaat nogal wat overtuigend onderzoek over. Prentenboeken bijvoorbeeld zitten vol moeilijke woorden: paddenstoelen, bladeren, eekhoorn … Als een kind de helft van de woorden niet kent, begrijpt het de verhaallijn niet. Maar als de ouders in hun taal het verhaal kunnen vertellen, pikt het kind de Nederlandse woorden beter op, want het kent de verhaallijn al. Ook in de klas kan thuistaal als opstapje dienen. Zo kunnen twee Turkse leerlingen een half minuutje overleggen in hun taal om te checken of ze het wel begrepen hebben. Leraren steigeren als ze dat horen, maar dat is een heel natuurlijk proces. Als de hotelbediende op reis iets zegt waar je maar flarden van begrijpt, zoek je toch ook bevestiging bij je partner: ‘Was het ontbijt nu ‘vanáf’ 8 uur of ‘vóór’ 8 uur?’”

Hou je de klas nog wel onder controle als iedereen zijn eigen taal spreekt?

Van den Branden: “Het is een illusie dat je in Nederlandstalige klassen wel controle hebt over wat leerlingen fluisteren en tegen elkaar zeggen. Je moet wel goede afspraken maken. Waar en hoe lang mogen ze hun eigen taal spreken? Hoe lang mogen ze overleggen bij groepswerk? Mogen ze een woordenboek gebruiken of buitenlandse bronnen vermelden in huiswerk? De thuistaal in kleine situaties gebruiken als opstapje naar Nederlands wil niet zeggen dat je moet toelaten dat de leerlingen de hele tijd onderling met elkaar in een vreemde taal spreken. Nederlands blijft op school nog altijd het fundament om te leren.”

Sluit je zo de andere leerlingen niet uit? Je zal maar dat ene Nederlandstalige kind zijn dat een groepswerk moet maken met drie Turkse kinderen.

Van den Branden: “Taal is niet de oorzaak van kliekjesvorming. Ook in andere scholen gebeurt dat. Over beleefdheid en respect moet je praten en afspraken maken. Je taalbeleid rond meertaligheid geeft je dus een extra argument om dat te doen. Laat een van de gedragsregels op school zijn: ‘Wanneer iemand in de groep de taal niet spreekt, spreken we Nederlands’. Kinderen vinden dat vanzelfsprekend.”

In sommige scholen krijgen leerlingen straf als ze hun eigen taal spreken. Een slecht idee?

Van den Branden: “Scholen bedoelen het goed. Ze willen controle houden, niemand uitsluiten … Maar ze staan te weinig stil bij wat dat met een kind doet. Taal is een deel van je identiteit en je bent er trots op. Op het moment dat je de taal van een kind verbiedt, geef je impliciet de boodschap: ‘je moet een stukje van jezelf opgeven’. Je loopt het risico dat zo’n kind zich niet welkom voelt. Met dat gevoel kan je je niet ten volle inzetten.”

Waar pikken deze kinderen dan nog het Nederlands op? Vaak spreken anderstalige ouders thuis amper een woord Nederlands.

Van den Branden: “We moeten ophouden een taalbeleid op te zetten op basis van vooroordelen. Zowel anderstalige leerlingen als hun ouders zien het Nederlands als de poort naar een mooiere toekomst. Ze beseffen het belang ervan voor later. Onderzoek wijst uit dat anderstalige kinderen ook wel naar Ketnet kijken en Nederlands spreken met broers en zussen en op het internet. Sommige leraren hebben door die vooroordelen lagere verwachtingen van anderstaligen, waardoor ze hen minder uitdagen. Terwijl die net een belangrijke troef hebben: hun meertaligheid. In plaats van te focussen op wat ze niet kunnen, laat ze eens een krant in hun taal meenemen naar de les en vergelijk hoe onze kranten over dezelfde thema’s berichten. Zo geef je ze de kans om uit te blinken, want ze kunnen in het Nederlands iets vertellen wat ze net in hun taal hebben gelezen. Daardoor stijgt ook hun zelfvertrouwen en betrokkenheid.”

Door oorlogen en conflicten in het land van herkomst liggen vreemde talen op school toch erg gevoelig. Moet het Nederlands niet de neutrale basis zijn voor iedereen?

Van den Branden: “In klassen waar grote wereldconflicten in het achterhoofd zitten, kan het Nederlands de lijm zijn die de klas samenhoudt. Sowieso is het Nederlands in elke school de basis. Dat spreekt voor zich. Een goed taalbeleid doet alles om het leren van Nederlands gemakkelijker te maken. Voor mij is dat ook de thuistaal inzetten waar nodig. Of ouders stimuleren om thuis een rijke thuistaal te spreken. Ga vooral in discussie met je lerarenkorps en leerlingen. Probeer vooroordelen te laten vallen. En heb vooral oog voor natuurlijke taalprocessen. Leg die niet lam met strenge regels die het welbevinden schaden. Jongeren weten wel hoe taal werkt. Zo beseffen Marokkaanse jongeren perfect welk taalregister ze moeten gebruiken naargelang van de situatie. Zoiets hoef je niet te beteugelen.”

Zijn we té gevoelig voor taal?

Van den Branden: “Ik vrees het. In het actieplan van de Europese Unie lees ik alleen positieve dingen over meertaligheid. En dan stel ik vast hoe we in Vlaanderen soms verkrampt reageren. We laten ons ophitsen. Ons onderwijs moet uiteraard leerlingen afleveren die taalvaardig zijn in het Nederlands. Maar laat ons niet te zwart-wit denken. Meertaligheid is een troef, niet de oorzaak van allerhande problemen.”

Talenbeleid kan beter in vier op de tien scholen

Uit het jaarlijkse rapport van de inspectie blijkt dat vier op de tien scholen geen of zeer weinig stappen hebben ondernomen voor het uitwerken van een talenbeleid. De inspectie roept scholen op om hun verantwoordelijkheid te nemen, zeker in scholen met een grote instroom van taalzwakke leerlingen (bijvoorbeeld van allochtone afkomst, maar ook uit cultureel of educatief zwakkere milieus).

 “We loodsen lezen de huiskamer binnen”

“In sommige gezinnen is niet één boek aanwezig. Sinds ouders hier elke week een vertelpakket kunnen lenen, zijn hun kinderen veel meer geïnteresseerd”, zegt Ludo De Vleesschauwer, adjunct-directeur van kleuterschool Sint-Joris in Brussel.


In de gloednieuwe ‘leeshut’ vlak naast de schoolpoort kunnen ouders elke vrijdagochtend en -avond een verteltas ontlenen voor het weekend. Dat is een hippe stoffen zak waarin een voorleesboek en spelletjes rond een bepaald thema zitten. De school leent er nu al dertig uit. Meer dan negen op de tien ouders nam al een zak mee. Net als Mama Khadija: “Adam (5) is gek op boeken. Elke week staat hij te springen om een nieuwe verteltas te ontdekken. Hij kent de prentenboeken al van in de kleuterklas”, lacht Khadija. Elk weekend is het gezin meer dan een uur zoet met het vertelpakket. Thuis spreekt Khadija Frans, haar man Nederlands. “Soms vertel ik het verhaaltje in het Frans en hij in het Nederlands. Toch probeer ik soms in het Nederlands voor te lezen. Ik volg lessen Nederlands, dus de verteltas is ook een goede oefening voor mij.”

Sterke basis

“Kinderen mogen alleen mét hun ouders een tas ontlenen”, legt De Vleesschauwer uit. “Ouders die niet meteen interesse hebben, krijgen zo toch een duwtje van hun kind.” In de tassen zitten dezelfde boeken als in de klas. Kinderen die het verhaal nog niet vlot in het Nederlands begrijpen, kunnen zo thuis oefenen in de thuistaal. De school is nu zelfs op zoek naar anderstalige versies van de boeken: “Boeken leren kinderen een ander soort taal dan dagelijkse gesprekken. Die schooltaal zorgt voor een sterke basis om te leren, zelfs in de thuistaal. Als ze de woorden in hun eigen taal kennen, leren ze gemakkelijker nieuwe woorden. Via de verteltas loodsen we ook het concept ‘lezen’, dat zo belangrijk is voor taalverwerving, de woonkamer binnen. In sommige gezinnen was vroeger soms niet één boek aanwezig. Nu wel. We zien zelfs dat sommige ouders zelfs al de weg naar de bibliotheek vinden.”

Vreemde talen in de klas

Wat mag wel?

  • Talensensibilisering: leerlingen leren op een positieve, speelse manier in contact te komen met andere talen en culturen. Voorbeelden: goeiedag zeggen in verschillende talen, woordjes vergelijken uit de thuistalen …
  • Iets in een andere taal uitleggen aan leerlingen om integratie te bevorderen.
  • Een belangrijke boodschap vertalen voor ouders die geen Nederlands spreken, op voorwaarde dat je de vreemde taal altijd naast het Nederlands gebruikt. De anderstalige boodschap bevat niet méér of andere informatie dan de Nederlandse. En je vermeldt duidelijk dat het om een vertaling gaat.
  • Tolken inzetten op het oudercontact.

Wat mag niet?

  • Niet-taalvakken in een vreemde taal geven. De instructietaal is voorlopig nog het Nederlands. Al wil het beleid hier verandering in brengen.
  • Andere talen systematisch gebruiken wanneer het niet nodig is. Bijvoorbeeld: een volledige instructie in een vreemde taal geven wanneer de leerlingen voldoende Nederlands spreken.
  • Ouders systematisch in een vreemde taal aanspreken.
  • Je anderstalige communicatie ook aan Nederlandstalige ouders geven.

“We namen hun woorden af”

Els Van den Berghe“Merhaba, bonjour, goeiemorgen!” klinkt het ’s ochtends op de Gentse basisschool Sint-Salvator. “Sinds de leerlingen soms hun thuistaal mogen spreken, is hier veel minder agressie”, zegt het zorgteam.

“Vroeger stonden er hier soms twintig leerlingen in straf omdat ze de thuistaal hadden gesproken. Daar, naast elkaar tegen die muur.” Els Van Den Berghe, juf in het tweede leerjaar, wijst naar de plek, waar nu leerlingen luid staan te babbelen en te lachen. Els geeft toe in het begin vragen te hebben gehad bij het thuistaalonderzoek van de stad Gent waar de school mee instapte. “Ik was ervan overtuigd dat leerlingen pas goed Nederlands leren door ze te drillen. Pas toen de school een bevraging deed bij ouders, beseften we dat de leerlingen en ouders zich minderwaardig voelden. Sommige leerlingen zegden letterlijk tegen hun ouders: ‘Je mag zo niet spreken, want dat is slecht.’”


Vijf jaar later heeft het strenge taalbeleid plaatsgemaakt voor een beleid waarin openheid voor andere talen centraal staat. “De school ademt meertaligheid”, zegt zorgcoördinator Magda Seynaeve. “Op maandagochtend kruipen de kleuters gezellig rond een van de vertelmama’s voor een verhaaltje in hun eigen taal. In de schoolbibliotheek staan anderstalige boeken. Leerlingen hebben in de klas woordenboeken in de thuistaal. En wie met een vriendje in een andere taal wil overleggen, mag dat. Uiteraard zijn er afspraken. Zodra er een kind bij staat met een andere thuistaal, hanteren ze het Nederlands. In de klas dient de thuistaal om iets beter te begrijpen of om elkaar te helpen. Niet om anderen uit te sluiten.”


Sinds de leerlingen in hun eigen taal mogen praten, zijn ze rustiger. “Je kan het vergelijken met de peuterpuberteit”, zegt Seynaeve. “Peuters voelen veel emoties waar ze nog geen taal voor hebben, met woede-uitbarstingen als gevolg. Met anderstaligen hetzelfde. Wij namen hun woorden af, waardoor vechten de enige uitweg was.” Door in de klas zoveel talen aan bod te laten komen, staan leerlingen ook veel meer open voor talen. “Ze vinden het geweldig om te ontdekken hoe je iets in een andere taal zegt. Ze zijn ook zelfzekerder. Vroeger zwegen ze uit schrik. Nu durven ze leren en fouten maken.”

De vijf positieve taalattitudes van Sint-Salvator:

  1. Praat met elkaar, hou het gezellig.
  2. Welke taal je ook spreekt, iedereen hoort erbij.
  3. Mijn thuistaal kan me helpen bij het leren van de schooltaal.
  4. Ik voel me fijn als mijn taal er mag zijn.
  5. Ik wil weten wie je bent.

Is tweetalig onderwijs beter?

Onderwijs waarbij een deel van de vakken in een vreemde taal wordt gegeven is controversieel en onderzoeken spreken elkaar tegen. Zo bewees VUB-alumna Gwen Muylaert in haar masterscriptie dat Franstalige kinderen in Nederlandstalige Brusselse scholen die leren lezen in het Frans ook beter lezen in het Nederlands. Daarmee won ze de Klasse-scriptieprijs. Een onderzoek in Gent dat hetzelfde onderzocht bij Turkse leerlingen toonde geen effect op het Nederlands.

Voor haar scriptie ‘(Leren) lezen in twee talen’ testte Muylaert de leesvaardigheid van 46 leerlingen uit het vierde leerjaar in drie Nederlandstalige lagere scholen in Brussel. Wat blijkt? Franstalige kinderen in het Nederlandstalig onderwijs die ook (een beperkte vorm van) onderwijs in het Frans volgen, lezen opmerkelijk beter in het Frans én in het Nederlands dan Franstalige kinderen die meteen Nederlands leren. ”De aanwezigheid van niet-Nederlandstalige leerlingen in de klas wordt vaak als een probleem beschouwd dat ‘opgelost’ moet worden”, zegt Muylaert. “Op dit moment kiest onderwijs voor een intensief taalbad in de onderwijstaal. Maar dit is wellicht niet de meest aangewezen methode om leerlingen snel een goede kennis van het Nederlands bij te brengen.”

In Gent liep vier jaar lang een gelijkaardig proefproject in vier scholen. Turkse kinderen in het eerste en het tweede leerjaar leren er eerst vier uur per week lezen en schrijven in het Turks. Uit de resultaten blijkt dat de kinderen in geen van beide talen beter scoren voor taalvaardigheid. Wel voelen de kinderen zich beter in de klas en zijn ze meer betrokken bij het lesgebeuren.

De Gentse onderzoekers zijn niet verrast door het resultaat: “Uit internationaal onderzoek weten we dat tweetalig onderwijs zijn vruchten pas afwerpt als je het meerdere jaren volhoudt. Ook moet je de thuistaal in meerdere vakken gebruiken, niet alleen in taalvakken.” Of thuistalen dan zin hebben in het curriculum? “Alleen wanneer je een grote groep leerlingen hebt die dezelfde taal spreken. In Vlaanderen is dat amper nog ergens het geval.”

Lees de volledige scriptie van Gwen Muylaert en de conclusies van het Gentse thuistaalonderzoek op

Talennota bereidt leerlingen voor op meertalige toekomst

In 2011 keurde de Vlaamse Regering de conceptnota talenbeleid van onderwijsminister Pascal Smet goed. Dit zijn de voornaamste speerpunten uit deze nota:

  • Leerlingen met te veel achterstand krijgen op termijn verplichte extra lessen Nederlands, aansluitend op de schooluren.
  • In het basisonderwijs worden kinderen zonder kennis van de onderwijstaal gedurende vier (of acht) weken in een taalbad ondergedompeld. Nadien gaan ze naar de gewone klas.
  • De talennota erkent uitdrukkelijk het belang van een rijke moedertaal. In ruil voor de openheid van scholen tegenover de thuistaal, wordt van de ouders een engagement verwacht om de schooltaal van hun kinderen te leren. Scholen worden aangemoedigd een aanbod Nederlands voor ouders in hun schoolbeleid te verankeren.
  • Het omgaan met thuistalen wordt in het leerplichtonderwijs geïntegreerd.

Over deze nota wordt nu nog met de sociale partners overlegd. Lees de talennota via

© foto’s: Jonas Roosens en Lieven Van Assche

Vlaams Ministerie van Onderwijs en Vorming, redactie Klasse.

(Het zou goed zijn als Nederland hier ook eens serieus mee bezig ging. Dat zou veel ellende én heel veel kosten schelen!)

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via